Αρθρογράφος: ANNA EMMAΝΟΥΗΛ

Μόλις χθες

Μόλις χθες περπατούσα. Παντού σε είδα.
Μόλις χθες, θυμήθηκα ήτανε Μάης, όταν δαγκωματιά στα χείλη
μου έδωσες -παντοτινά χαραγμένη στο χρόνο μου- ήτανε Ιούνης
όταν το βάρος σου …

Σ(ε)ρωτώ

Πόσες νύχτες ξαγρύπνησες κοιτώντας την βροχή από το παράθυρο;
Πόσους χειμώνες, πόσες άνοιξες και καλοκαίρια θα νοσταλγείς τον
έρωτα που δεν προλαβαίνεις να ζήσεις;
Πόσο έρωτα πνίγεις βαθιά …

Είμαι εκείνη…

Κι εγώ σέρνω αργά… Τραγουδώντας μαζί σου τον έρωτα. Το κορμί να γείρω, στου ήλιου σου τον μυστικό κόρφο… Και θα σε προσμένω. Και θα πεθαίνω και θα …

Ώρα έκτη

Ώρα έκτη 
Έστρωσα το τραπέζι με άσπρο λινό. Με χέρια ταπεινά που
έπλενα τις πληγές στα γόνατα σου -στα γόνατα σου, να έπεφτα
έλεος να ζητώ, και να …

Άννα, τ' όνομα μου…

Κοιμόμουν ακόμα κι έβλεπα όνειρα. Σε κοίταξα δίπλα μου να
ανασαίνεις. Ονειρευόσουν κι εσύ. Το χέρι σου κίνησε, ύφανε
φως…
Τα βλέφαρα σου, έπαιξαν, άστραψαν κι έπειτα βυθίστηκες
…

Το Πρωινό όνειρο

Μια γλυκιά ωδή βγαλμένη από τους ήχους των κυμάτων κάλυψε το σώμα
μου….
Δυό πάμφωτες αχτίδες κλεμμένες από το νιό φεγγάρι έπεσαν στα μάτια
μου…
Κι έτρεξαν να …

Τ’όνομα μου…


Κι η φωτιά ρέει.
Με το φορτίο της άγριας ηδονής,
Θες να βυθίσεις τον πόθο σου,
Μέσα στο χώμα μου.
Απάτητο χώμα.
Εύφορο. Παρθενικά φτιαγμένο.
Καν’ το.
Κι …