Ο τίγρης εμαι εγώ
Εκεί στο κέντρο της σκηνής -ή μήπως στο κέντρο του τοίχου;- ένα πρόσωπο ακτινοβολεί, μια μορφή που του παράστεκε όσο ζούσε. Η μορφή του πατέρα που σκύβει πάνω …
Αποσιωπητικά...
Η Μονόφθαλμη κοπέλα Άφηνε πάντα ένα υπόλειμμα στο πιάτο του. Όπως δεν μπορούσε να ολοκληρώσει ένα γεύμα, έτσι δεν μπορούσε να τελειοποιήσει κανένα πράγμα. Ό,τι έκανε, με ό,τι …
Η κούκλα
Αυτό το βουλιαγμένο σπίτι ήταν η παιδική ηλικία. Αυτό το βούλιαγμα σ’ έκανε να φοβάσαι πως και συ θα βουλιάξεις μαζί του ή μαζί της. 5 τ’ απόγευμα …
Μέρες που λιγοστεύουν
Το βλέμμα ενός περαστικού σ' ένα παράθυρο με ανοιχτές κουρτίνες. Ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο σφιχτά την ώρα που το κουδούνι χτυπά κιόλας το σχόλασμα. Μια σειρήνα ενός αυτοκινήτου που …
Περπατώντας
Τραγουδήσαμε αλλά δε χορέψαμε. Παρόλ’ αυτά ήρθαμε στο κέφι. Όμως κάναμε λάθος. Κάναμε λάθη. Δεν ακούσαμε. Δεν ακούσαμε τα βατράχια να κοάζουν δυσοίωνα. Δεν ακούσαμε τον γκιώνη. Κλείσαμε …
Ιστορία ενός ξεκοιλιάσματος
Μια μαύρη γραμμή και η κοιλιά του κεφαλαίου Μι να σέρνεται στο όριο της γραμμής. Ήθελε τάχα να πει κάτι για το γράμμα; Ήθελε απλά να κάνει τον …
Να συνεχίσω;
.. Θα συνεχίσω! Κι όμως (ή ναι αλλά όμως) οι σελίδες σκοτείνιασαν. Όσο και οι ελπίδες δεν είναι ευέλπιδες, ντυμένοι με βυσσινί ταγιέρ ή φουστίτσες κοντές με σπαθάκια …
Ο Πιερπάολο στην Όστια
Μια βαλίτσα ανοιχτή στο πάτωμα. Τα ρούχα του σε γαιώδη χρώματα εξαντλεί την υπομονή τους. Παρεμβαίνει κι αν κάνει λάθος το υπερασπίζεται. Του κουνούν το δάχτυλο. Τον φοβερίζουν. …
Αύγουστος Στρίντμπεργκ, «Η πιο δυνατή» [1889] ένα έργο δωματίου, ένας …
Μια γωνιά σ’ ένα καφέ για κυρίες στη Στοκχόλμη του 1880. Δύο μικρά σιδερένια τραπεζάκια, ένας μικρός καναπές από κόκκινο βελούδο, μερικές καρέκλες. Δύο γυναίκες. Η μια με …
Το γιατί
Ένα σπασμένο ποτήρι με αόρατα τα γυαλιά μες στην καρδιά. Πώς να φωτίσω το γιατί όταν δάκρυ μου δεμένο μαντήλι στο πόδι. Το πύον δε σταματά να τρέχει. …